این روزا روزهای خوبی هستند از اون مدل خوبهایی که آدم رو دیوانه میکنه .....!!!! نمیدونم الان اینجا چیکار میکنم .... این موقع .... این ساعت .... ولی فقط خواستم بخاطر دلم بنویسم ......!! الان اون چیزی که مثل پتک هی تو سرم میکوبه و روی زبونم جاریه این شعر فروغ هستش .

  " تو تا حالا باید کاملا نرم می شدی مگر نه اینکه کلی باران روی تو ریخته ولی نه ، تو تکه سنگ بی خاصیتی هستی که مواد معدنی را در خودت جمع کرده ای و ساکت تر و سرشار از کلسیم شده ای . چرا اینجا مانده ای و تکان نمی خوردی ؟ چرا در برابر جریان آب جویباری که به ما آب می رساند ، مقاومت می کنی ؟ "

 سنگ به سکوت خود ادامه داد و چیزی نگفت . چند تکه ابر آسمان را پوشاندند . خورشید غروب کرد و شب چادر سیاه خود را روی دشت پهن کرد . نور مهتاب روی سنگ که هنوز به خواب نرفته بود ، سایه انداخت . ماه با صورت  پر  از کک و مک خود از بالا نگاهی به گل و سنگ انداخت .

 گل که در لابه لای گلبرگهایش آرمیده بود ، در خوابی عمیق بود . این مرتبه ، سنگ به صدا در آمد و گفت : من اینجا می مانم ، چون دیگر تکه ای از زمین و متعلق به خود نیستم ، بلکه تبدیل به قسمتی از تو شده ام تا در برابر سیل و طوفان از ریشه هایت محافظت کنم . گل عزیز و محبوبم همه چیز تغییر می کند ، ولی من اینجا باقی می مانم ، چون عشق آن فضای ذره بینی است که بین پاهای من وپوست شور تو فاصله انداخته است . و فقط اگر سرنوشت بین من و تو جدایی بیندازد ، می توانی آن را حس کنی .

  ماه و ستارگان با آسمان وداع کردند و خورشید جای آن ها را در آسمان گرفت . خورشید خانم خمیازه کشان ، نوید روز جدیدی را به جهانیان می داد که گل از خواب بیدار شد . کش و قوسی به گلبرگهای زیبا و رنگارنگش داد و رو به سنگ گفت " صبح بخیر ، دیشب خواب دیدم که برایم آواز و لالایی می خواندی . مسخره است ، مگر نه ؟ " و سنگ هم چنان سکوت کرد و پاسخی نداد ....

 ای کاش قدر عشقی که نثارمان می شود بدانیم و ....

ای کاش قدر عشقی را که نثار می کنیم درک کنند .